Maxime Guns

Van slaaptekort naar waardering

Na drie intense jaren komt het einde van mijn opleiding eindelijk in zicht. Het waren jaren vol slaaptekort, stressmomenten, de nodige tranen en ongetwijfeld ook enkele grijze haren voor mijn vriend, maar uiteindelijk is het me toch gelukt, of toch bijna. Wanneer ik vandaag terugblik op mijn cultuurportfolio, besef ik hoeveel ik onderweg heb geleerd, niet alleen over cultuur, maar ook over mezelf.

Toen ik voor het eerst begon aan het portfolio, voelde ik me compleet overdonderd. De opdrachten leken eindeloos en het schrijven van blogberichten vond ik allesbehalve eenvoudig. Als perfectionist wilde ik alles tot in de kleinste details correct afwerken, waardoor ik soms urenlang bezig was met het schrijven van één enkele recensie. In het begin lag mijn focus daardoor voornamelijk op alles wat nog moest gebeuren, eerder dan op de ervaringen zelf.

Ondertussen zijn we vier modules verder en hoewel mijn perfectionisme nog steeds aanwezig is, kijk ik helemaal anders terug op dit traject. Wat eerst vooral stress veroorzaakte, groeide uiteindelijk uit tot een cultuuravontuur waarin ik bewuster leerde nadenken over mijn eigen smaak en interesses. Toen ik zelf meer voor de klas begon te staan, zag ik steeds meer het nut van deze opdracht in. De vele uitstapjes en het snuisteren in boeken en artikels waren immers ervaringen die me veel bijleerden en waarover ik zelf ook kon vertellen. Het leidde vaak tot boeiende gesprekken en net dat vond ik er zo leuk aan.

Stap voor stap uit mijn comfortzone

In het begin bleef ik vooral binnen mijn comfortzone en koos ik activiteiten die aansloten bij mijn eigen interesses. Gaandeweg durfde ik mijn horizon steeds meer te verbreden. Zo bezocht ik voor het eerst een opera, al bleek dat absoluut niets voor mij te zijn. Ook gaf ik romans opnieuw een kans met Hamnet, gebaseerd op het wereldbekende verhaal van Shakespeare. Opnieuw bleef ik echter wat op mijn honger zitten. Misschien heb ik gewoon pech gehad, maar voorlopig grijp ik toch liever terug naar thrillers, non-fictie en oorlogsromans, genres die mij zelden teleurstellen.

Gelukkig bracht mijn zoektocht naar cultuur ook heel wat positieve ervaringen met zich mee. Zo kijk ik bijzonder enthousiast terug op de musical 1418, die zonder twijfel mijn absolute favoriet werd binnen het volledige traject. Ook de toneelstukken Lortcher en Cornelius and the Aliens konden me erg bekoren. Daarnaast ontdekte ik het tijdschrift Onze Taal, waarin ik verschillende interessante artikels terugvond die mijn interesse voor taal alleen maar verder aanwakkerden. Het hielp me bovendien om meer actuele tendensen vanuit een kritische blik te bekijken.

Een van de grootste verrassingen was ongetwijfeld mijn eerste kennismaking met graphic novels. Dankzij de leeslijsten van de WES-vakken waagde ik me voor het eerst aan dit genre en dat bleek een bijzonder verrijkende ervaring te zijn. Ik was aangenaam verrast door hoe toegankelijk en meeslepend een graphic novel kan zijn. Bovendien lijkt het me een ideale manier om minder enthousiaste lezers toch warm te maken voor boeken. Het leerde me hoe belangrijk het is om leerlingen op verschillende manieren in contact te brengen met lezen en cultuur en dat dit niet uitsluitend via boeken hoeft te gebeuren.

Mijn evolutie als lezer

Wanneer ik mijn leesprofiel van drie jaar geleden vergelijk met dat van vandaag, merk ik duidelijk een evolutie. Aan het begin van mijn opleiding bevond ik me vooral op leesniveau één, namelijk belevend lezen. Ik las voornamelijk tijdens vakantieperiodes en hield me vast aan vertrouwde genres en eenvoudige verhalen met een duidelijke structuur. Mijn boekkeuzes baseerde ik vaak op aanbevelingen van anderen of op populaire titels uit de boekhandel.

Vandaag herken ik mezelf meer in het verkennend lezen, wat gelinkt kan worden aan leesniveau twee. Ik ben gemotiveerder om te lezen en kan me ook beter verliezen in een verhaal. Enkele jaren geleden had ik een boek sneller aan de kant gelegd, terwijl ik nu langere tijd kan lezen zonder enig tijdsbesef. Ik kan nu echt opgaan in een verhaal en zelfs uitkijken naar het volgende leesmoment. Waar ik vroeger moeilijke woorden gewoon oversloeg, sta ik nu vaker stil bij taalgebruik en zoek ik bewust betekenissen op om mijn woordenschat uit te breiden. Daarnaast kan ik me veel beter inleven in personages en verhalen dan vroeger.

Wat ik eveneens meeneem uit dit cultuurtraject, is hoe belangrijk gezelschap voor mij is. Bijna al mijn cultuurervaringen beleefde ik samen met anderen en net die verbondenheid maakte het zoveel fijner. Het waren telkens mooie redenen om samen op pad te gaan, nieuwe dingen te ontdekken en achteraf uitgebreid na te praten, liefst met een goed glas wijn erbij.

Een blik op de toekomst

Hoewel ik mijn leeszin opnieuw heb aangewakkerd, merk ik dat ik vandaag nog steeds te weinig tijd maak om geregeld een boek vast te nemen. Door de combinatie van studeren, lesgeven en werken kies ik in mijn schaarse vrije momenten vaak sneller voor televisie of sociaal contact dan voor geconcentreerd lezen. Toch hoop ik daar verandering in te brengen zodra mijn opleiding afgerond is en er opnieuw wat meer rust komt.

Daarnaast vind ik het ook belangrijk dat een leerkracht Nederlands zelf een brede leeservaring heeft. Je moet weten welke genres bij je passen, maar ook welke boeken je kan aanbevelen aan jongeren en volwassenen. Ik wil later graag een leerkracht zijn met een goedgevulde boekenkast, die vol enthousiasme kan vertellen over sterke verhalen en leerlingen warm kan maken voor literatuur. Ik heb daarin misschien nog een lange weg af te leggen, maar dankzij de WES-vakken heb ik alvast een stevige eerste stap in de goede richting gezet.