13 minuten dood. De koude verlamt mijn lichaam, de stroming trekt me dieper, en dan wordt plots alles zwart.
Het levenloze lichaam van Natasha wordt bij het ochtendgloren uit de rivier gehesen. Sindsdien is alles anders. Ze kan zich niet meer herinneren hoe ze in het ijskoude water terechtkwam. Was het een ongeluk of opgezet spel? Haar vriendinnen Hayley en Jenny gedragen zich plots verdacht en zijn niet langer te vertrouwen. Alleen Rebecca, een jeugdvriendin, kan het hoofd koel houden. Ze besluit op eigen houtje de waarheid te ontrafelen, maar stuit al snel op problemen. Kan zij het web van leugens en intriges blootleggen?
De magie van vertelling
De mysterieuze blauwe ogen op de cover en de vele positieve recensies maakten me nieuwsgierig naar ’13 minuten’ van Sarah Pinborough. En inderdaad, de lovende woorden op de achterflap blijken meer dan terecht. Het verhaal grijpt je bij de keel en stimuleert je om door te lezen. De vlotte schrijfstijl en de korte hoofdstukken dragen bij aan het leesgemak, terwijl de afwisseling van perspectieven en tekstsoorten de spanning hoog houdt. Je leest afwisselend passages uit Natasha’s dagboek, fragmenten uit een politiedossier en consultatiegesprekken met een psychiater. Soms kijk je door de ogen van Natasha, dan weer krijg je het perspectief van Rebecca, Hayley of Jenny. Deze variatie geeft je als lezer het gevoel dat je zelf de puzzelstukjes aan het plaatsen bent, waardoor de waarheid steeds helderder aan het licht komt.
Pinborough weet je telkens op het verkeerde been te zetten. Niets is wat het lijkt. Zodra je denkt te weten hoe het verhaal verdergaat, komt er onverwachts een wending die je weer op het verkeerde pad brengt. Ook ik zat lange tijd op het verkeerde spoor en mocht dus naderhand genieten van een aangrijpende plottwist die me even deed slikken. Het doet denken aan het bekende boek ‘Het smelt’ van Lize Spit of de film ‘Shutter Island’, waar je ook tot het einde in het duister moet tasten. (Beide zijn trouwens een enorme aanrader!) De spanning is voortdurend om te snijden, waardoor je niet kunt stoppen met lezen. Ik was vastbesloten om erachter te komen hoe alles in elkaar zat en had het boek in slechts drie sessies uit met weinig slaap als gevolg.
Clichés en excessief gedrag
Dat het boek vele jongere meisjes aanspreekt, is niet moeilijk te begrijpen. De auteur maakt gebruik van vele clichés die doen denken aan series als ‘Pretty Little Liars’ of ‘Gossip Girl’. Natasha, Hayley en Jenny worden als de barbies afgeschilderd, de koningin van de school met haar twee domme blondjes aan haar zijde. Rebecca is dan weer het typische sulletje dat wordt buitengesloten vanwege haar gebrek aan populariteit en bankkaarten. De voor de hand liggende karakterprofielen van de hoofdpersonages zijn allesbehalve vernieuwend en bieden weinig ruimte voor verbeelding. Persoonlijk had ik liever gelezen over personages met meer diepgang die niet in deze stereotype rolpatronen vervallen. Jammer!
Een ander minpunt van het boek is het overmatige gebruik van drank en drugs dat sterk op de voorgrond treedt. De tienermeisjes lijken constant te roken, te drinken of andere middelen te gebruiken. Ik begrijp werkelijk niet dat een boek voor een relatief jonger publiek zo veel ongezonde en verboden middelen bevat. Het is niet ongewoon dat zestienjarigen eens een drankje nuttigen of een sigaret opsteken, maar het constante gebruik ervan lijkt ver buiten de norm te liggen en is dus onrealistisch. Het voegt niets toe aan het verhaallijn en geeft bovendien een verkeerd voorbeeld aan jonge lezers.
Kerstcadeau met een nota
’13 minuten’ is een verbluffend verhaal dat vraagtekens zet bij wat we echt weten over de mensen om ons heen. Het behandelt de kwetsbaarheid van vriendschappen, verborgen agenda’s en de zoektocht naar een eigen identiteit. Dit maakt het boek herkenbaar voor veel tieners en is daarom een echte aanrader. Het is een perfect kerstcadeau voor dit najaar, als je het mij vraagt. De snelheid van het verhaal is indrukwekkend en meeslepend, maar soms wordt die doorbroken door clichés. Tenslotte een waardevolle tip voor de (jonge) lezer: laat je niet afleiden door het overvloedige gebruik van drank en drugs, want dat is niet waar het verhaal om draait en is bovendien met een stevige korrel zout te nemen.
Pinborough, S. (2016). 13 minuten (8e editie). Van Goor.
Hoi Maxime!
Ik las je blogpost over ’13 minuten’. Hij triggerde me om dezelfde reden als jij, zo blijkt. Die diepblauwe ogen op de cover van het boek wekken echt de nieuwsgierigheid op.
Als het op boeken en films aankomt, ben ik een behoorlijk cliché persoon. Dit genre zou ik normaal gesproken altijd aan me voorbij laten gaan. Ik ben nogal fan van de standaard stationsromannetjes. Of toch diegenen waarvan je vanaf het begin al het gevoel hebt dat er een positief einde zal volgen.
Toch vind ik jouw bevindingen heel leerrijk, en het doet me mijn ogen openen om ook een ander genre uit te proberen. Ik hou ervan dat het verhaal je echt meesleurt, zonder dat je eerst een half boek moet doorworstelen voordat de verhaallijn echt op gang komt. En aan jou te horen, was dat hier duidelijk niet het geval!
De thema’s die het boek aanstipt, zijn naast tienermeisjes nog steeds thema’s die dagelijks aan bod komen. Die herkenbaarheid vind ik fijn. En al zal dat misschien ook het geval zijn bij verdovende middelen, is het jammer dat dit ook in het boek zo benadrukt moet worden. De norm lijkt inderdaad steeds gewoner te worden. Dat merk ik zelf ook bij tienerseries, waar roken, alcoholgebruik of drugs niet meer als uitzondering worden gezien. En indien het toch aangehaald wordt, zou er voor de doelgroep ook nog steeds een moraal aan verbonden mogen zijn. Ik kan je standpunt hierin volledig volgen.
Bedankt om me mee te nemen in ’13 minuten’. Het zal misschien deze kerst niet onder de boom liggen, maar ik denk nu wel anders over het genre, en deze blogpost maakt het voor mij laagdrempeliger om de stap naar andere genres eens uit te proberen.
Ik kijk uit naar je volgende posts!
Lore