1. Attitude is key – https://ap.lc/VYLmQ
Dag Bénédicte
De houding waarover je spreekt, zie ik eveneens bij veel tieners vandaag de dag. Ik denk dat we dit vooral kunnen wijden aan een verschuiving in opvoedingsstijlen in de loop der jaren: van autoritair naar meer toegeeflijk. Waar vroeger pedagogische tikken werden ingezet om ongewenst gedrag af te leren, kiest men tegenwoordig vaker voor een milde aanpak en wordt negatief gedrag soms door de vingers gezien. Dit leidt ertoe dat jongeren meer vrijheid krijgen en minder worden gecorrigeerd, wat in sommige gevallen kan resulteren in een gebrek aan discipline, onnauwkeurigheid en een nonchalante houding.
Het is dan ook niet toevallig dat ‘noncha’ tot tienerwoord van het jaar is verkozen. Hoewel deze houding in bepaalde contexten geen probleem hoeft te zijn, wordt ze op school vaak als storend ervaren. Tieners die ongeïnteresseerd overkomen, tegenspreken of respect missen voor de leerkracht, dragen nu eenmaal niet bij aan een positieve sfeer in de klas. Het is duidelijk dat hier iets aan moet worden gedaan. De vraag blijft echter: hoe pakken we dit effectief aan?
Ik ben geen voorstander van de uitersten in opvoedingsstijlen en kies liever voor een gulden middenweg. Als leerkracht stel je jezelf boven de tieners, maar toon je ook bereidheid om naar hen te luisteren. Angst inboezemen en respect afdwingen, zoals in het verleden vaak gebeurde, werkt niet bevorderlijk. Tegelijkertijd is het toestaan van een nonchalante houding evenmin wenselijk. Diezelfde nonchalance is namelijk niet houdbaar in het latere werkleven en moet daarom binnen bepaalde grenzen worden gehouden.
Deze attitudes aanpakken is zeer zeker een gezamenlijke verantwoordelijkheid van ons allen. Bij te grote verschillen in aanpak wordt dit eenvoudig uitgebuit, wat de vermeende ongelijkheid tussen jongeren alleen maar vergroot. Het is, zoals je zelf ook zegt, essentieel dat we allemaal aan hetzelfde zeel trekken! Zoals het gezegde luidt: it takes a village to raise a child!
2. Het Achterhuis beleefd: een bezoek aan het Anne Frank Huis – https://ap.lc/Ifvqv
Dag Cindy
We delen duidelijk een grote interesse in de verhalen uit de Tweede Wereldoorlog, een thema waarin ik me ook graag verdiep. Het is dan ook een onderwerp dat vanuit talloze perspectieven belicht kan worden en waar je altijd weer nieuwe inzichten in kunt ontdekken. Hoewel het verhaal van Anne me diep ontroert, moet ik met enige schaamte bekennen dat ook ik haar dagboek nog nooit heb gelezen. Al is dat niet zo verrassend, aangezien ik mezelf niet bepaald als een boekenwurm zou omschrijven. Podcasts, documentaires, films en ook bezoeken aan het Fort Breendonk, de Dossinkazerne en zelfs Auschwitz passeerden daarentegen wel de revue.
In 2010 trok ik, vergezeld door mijn ouders, eveneens naar het Achterhuis nadat ik erover had geleerd op school. Ik wilde het verhaal van mijn toenmalige leeftijdsgenoot van dichtbij ervaren. Een bezoek dat een grote indruk op me maakte en waarvan ik achteraf toch even moest slikken.
Wat me vooral is bijgebleven, is de grote houten kast die de smalle trap verborg, en eveneens de oude zolderkamer met de vele foto’s van het gezin Frank. Ook de sfeer die er hing herinner ik me nog goed: een ijzige stilte die mijn haren overeind deed staan. De aanwezigheid van de vele toeristen verdween op dat moment volledig naar de achtergrond. Jammer om te horen dat jouw ervaring anders was. De setting roept immers om respect, en dat zou je toch mogen verwachten – of op zijn minst hopen – van de bezoekers.
Je zorgvuldige en gedetailleerde omschrijvingen van je bezoek laten duidelijk zien dat ook jouw hoge verwachtingen werden ingelost. Hopelijk heeft je dochter een vergelijkbare ervaring gehad en was ze, ondanks de storende Duitse groep, toch blij dat ze is meegegaan. Dank je wel voor het aanraden van het dagboek en het boek ‘Pennekinderen’. Ondanks mijn boekenschuwheid, wordt het misschien hoog tijd om ze toch eens aan te schaffen. Wordt vervolgd!
3. Julie zwijgt – https://ap.lc/FLSqS
Dag Lore
Het langdurig afdwalen tijdens films is voor mij helaas ook erg herkenbaar. Lange stiltes of eindeloze dialogen zorgen er al snel voor dat mijn aandacht verslapt, of dat ik zelfs begin in te dommelen. De film die je beschrijft, lijkt dan ook niet echt iets voor mij te zijn. Mijn voorkeur gaat eerder uit naar een actiefilm of een luchtige romcom, waar het verhaal minder zwaar beladen is en het meer draait om ontspanning.
Wat het thema betreft, mag ik mezelf gelukkig prijzen dat het me weinig zegt. Ik heb nooit echt prestatiedruk van buitenaf ervaren. Misschien omdat ik van nature al behoorlijk perfectionistisch ben en mijn eigen lat vaak hoger leg dan wat anderen van me verwachten. Daardoor ontbreekt de persoonlijke connectie met Julies verhaal en vermoed ik dat ik minder geboeid zou blijven.
Ik kan me wel goed voorstellen dat het verhaal meer aansluit bij jouw leefwereld als mama van twee (bijna drie!). Dat maakt het waarschijnlijk makkelijker om de mooie en indrukwekkende elementen van de film te blijven zien, zoals je omschrijft. Het lijkt me zeker een knap gemaakte film die de realiteit op een krachtige manier neerzet en dus wellicht Oscarwaardig is. Toch zou ik zelf sneller naar de cinema gaan voor iets als The Gladiator II — een avond vol bruut geweld en spanning, dat past gewoon beter bij mijn smaak en houdt mijn aandacht langer vast.
Voor ieder wat wils!